Koffers gepakt en om 1330 met de bus naar het vliegveld waar we om 1725 vertrekken richting Parijs. We hopen morgen om 1535 op Schiphol aan te komen.

-------------------------------------------------------------
We verlaten gastvrij Colombia met een heel warm gevoel.

Het was de mooiste, bijzonderste prachtvakantie van ons leven tot nu toe.

Om 9 uur vertrokken naar Ubaté voor het laatste afscheid van Maria Teresa, Dayana, man en Davey en de vrienden.



We werden weer hartelijk ontvangen in het cafe van Maria Teresa en zijn daarna door het stadje gelopen.

Ubatá is een oude stad (van ca. 1530) en heeft een rijke historie op het gebied van landbouw. Ubaté is de kaasstad van heel Colombia dus we hebben aardig wat kaas geproefd, waaronder een bij ons onbekende gevulde kaas.

´s Middags opnieuw een interview. Dit keer voor een landelijk TV-station. Dit interview was beter voorbereid dan de vorige keer. Eerst werden vragen gesteld aan de kinderen en Maria Teresa en daarna waren wij aan de beurt.

Na het interview volgde de lunch. Deze bestond uit een maaltijdsoep, een broccolischotel, rijst een aardappels. Colombianen kunnen zich niet voorstellen dat wij Nederlanders maar een warme maaltijd per dag hebben. Zij zouden in Nederland verhongeren!

Rond 1500 zijn we begonnen met hulp aan de moeder. We hebben o.a. de administratie op orde gebracht. De kinderen zijn met zus en vrienden het stadje ingegaan.
Intussen werden we overladen met cadeau´s van vrienden die afscheid kwamen nemen. De één na de ander kwam ons bedanken voor ons bezoek, de hartelijkheid en warmte die wij in Maria Teresa´s leven brachten. Dit was heel mooi, wij moeten nog even kijken of alles in de koffers past.

Om 1900 was het dan echt tijd om afscheid te nemen. Het afscheid viel Maria Teresa zwaar omdat zij besefte dat het een afscheid voor langere tijd zou zijn. Het voelde alsof zij voor de tweede keer haar kinderen moest afstaan. Nadat we om 20.30 de bagage in de bus hadden geladen zakte Maria teresa hevig geëmotioneerd op een stoel in elkaar. Dit was voor iedereen een schokkende ervaring. Weer een beetje bijgekomen zij we rond 2100 uur uit Ubaté vertrokken.
Zij drukte ons meermalen die dag op het hart dat zij zo dankbaar is dat we de reis hebben ondernomen en zodoende haar weer in contact hebben gebracht met Jennifer en Mayerli.
In de tijd dat we haar hebben leren kennen zij wij ook van haar en haar dochter Dayana gaan houden.
We voelen ons opgenomen in de familie en vriendenkring en zij houden ook heel veel van ons en dat voelt heel goed.

De terugreis naar Bogotá verliep vlotjes omdat er minder verkeer was. We waren dan ook om 2245 terug in het hotel. We hebben nog wat nagepraat met Gustavo onze tolk en Fabian de chauffeur.
Het was een enerverende en emotionele dag waar we met een heel warm gevoel op terugkijken.

Om 10.00 uur hadden we een afspraak in het kindertehuis CRAN voor een ontmoeting met de pleegmoeder Clara.

Het was een hartelijke ontmoeting en een hele lieve vrouw. Omdat Clara niet had gedacht ooit nog wat van de kinderen te horen was de emotie van haar gezicht af te lezen.
Ze was heel blij en ontroerd.
We hebben van Clara veel informatie en anecdotes te horen gekregen over het jaar dat de kinderen bij haar waren. Gaandeweg het gesprek kwamen er steeds weer nieuwe herinneringen boven. Het was erg lachwekkend.
Het was een mooie en leerzame ochtend.



´s Middags wat boodschappen gedaan en foto´s opgehaald. Rustig in het hotel gebleven en we hebben het nog steeds naar ons zin. De temperatuur is aan het stijgen.

Rustdag.
Aangeraden werd om niet het hotel uit te gaan vanwege de verscherpte veiligheidsmaatregelen in verband met de inauguratie van de president. Het is erg rustig op straat er zijn alleen veel militairen met pantservoertuigen en helicopters boven de stad.

Om half negen op weg naar de uitnodiging van de familie in Ubate. Ieder jaar wordt daar dit weekeinde het straatfeest van Santo Christo gevierd.

Dat is drie dagen feest; vrijdag, zaterdag en zondag, waaronder vuurwerk, braderie met als hoogtepunt op zondagmiddag een stierenren, net als in Pamplona in Spanje, stieren worden in een straat losgelaten en als je durft ren je mee.

We werden allen hartelijk ontvangen en na een kopje koffie liepen we als hechte familie hand in hand over de braderie waarbij we veel bekijks hadden. Wij keken naar de kraampjes en de mensen naar ons.
Weer terug bij het huis stond de lunch klaar waarbij we heerlijk verwend werden. Wij mochten aan tafel eten terwijl de rest stond te eten.

In het cafe van moeder was het een drukte van belang, dit weekeinde was de topomzet van het jaar voor haar.
Ondanks de drukte verloor zij ons geen moment uit het oog. Vlak voordat de stieren werden losgelaten werden we naar een ander huis gebracht waar zij een plekje boven op het dak hadden geregeld (voor onze eigen veiligheid) om het schouwspel te zien.

Ze wilden ons niet tussen het publiek laten kijken omdat dat te gevaarlijk was. Ja, je maakt wat mee!
Het hele dorp was uitgelopen, heel veel muziek, heel veel mensen en heel veel drank.

Om 15.30 gingen we weer terug naar het cafe van moeder. Omringd door familie en vele vrienden. Ook werden we weer aan nieuwe mensen voorgesteld. Het was erg gezellig en druk.

Later die middag werden we gevraagd voor een interview voor de lokale televisie. Dit hebben we gedaan en nam ongeveer een half uur in beslag. Het was een leuke ervaring. We krijgen een DVD van het interview.
We hebben met de moeder afgesproken dat zij, Dayane met haar man en kindje, woensdag naar Bogota komen. Zaterdag gaan we dan voor het laatste afscheid nog een keer naar Ubate.
Jennifer en Mayerli kregen als herinnering een T-shirt aangeboden van deze dag.

Het voelt als een hechte familie waarin wij ook zijn opgenomen. We hebben erg genoten en waren laat thuis.

Heel vroewg opgestaan om te vertrekken naar Leticia. Na een vaartocht van 2 uur kwamen we om 10 uur aan in Tabatinga. In Leticia hadden we nog een uur de tijd voordat we naar de luchthaven zouden gaan. Het was daar wel 40°C.
Om 13.30 met het vliegtuig, je zou er lol in gaan krijgen, vertrokken naar Bogota. We arriveerden om 15.30. Het was regenachtig en koud ± 10°C, onze zomerkleding werd snel verruild voor lange broeken en truien.
Deze week was zo mooi, imponerend, grandioos en onvergetelijk. Deze herinnering staat in ons geheugen gegrifd, om nooit te vergeten.

Om 8 uur vertrokken met de boot (andere vervoermiddelen waren er niet ), naar Isla de Mocaqua, een voettocht door de jungle via een bananenplantage naar een meertje op het eiland waar de victoriabladeren te zien waren, Victoria Regia, een sooort waterlelie met grote bladeren. die het gewicht van een kind kunnen dragen.

Dat was een wandeling van 2 uur heen en terug, bloedje heet, maar ja niet voor niets in de jungle.Vervolgens naar het bezoekerscentrum op een ander eiland Amacayacu, waar we uitleg kregen over de natuur, het amazonegebied en natuurbehoud, na de lunch in het natuurpark konden wij kanoen in tradionele houten kano´s op een stille zijrivier van de Amazone, vanwege de sterke stroming, dit was erg gaaf.

Tegen de avond zijn wij naar een ander stil plekje gevaren op de Amazone, waar weer gelegenheid was om te zwemmen, net wetende dat 10 meter verderop een visser op piranas aan het vissen was. Toen was iedereen heel snel uit het water.
Op de terugweg genoten van een geweldige zonsondergang en terwijl wij daar naar keken sprongen opeens dolfijnen links en rechts omhoog.
´s Avonds nog wat foto´s gemaakt van kinderen die door de ramen van de eetzaal stonden te gluren. ´s Nachts was het nog 30°C.

Met de boot vroeg vertrokken richting Puerto Narino.
Met een klein bootje met alle koffers op het dak over de Amazone. Met een geweldige snelheid van ongeveer 55 km/u. De zwemvesten moeten aan vanwege controles. Door de vaarwind hadden niet meer zo´n last van de warmte.
Onderweg gestopt bij het apeneiland, Islos de los Micos. Er leven hier geelpoot aapjes die we hebben gevoerd met bananen. Ze waren erg gulzig en brutaal.

Daarna verder gevaren en een bezoek gebracht aan een indianendorp van de Ticuna indianen. Deze stam leeft voornamelijk van de jacht. Daar werden we ontvangen met een welkomstbeschildering op onze gezichten. We konden kennis maken met enkele daar levende dieren zoals apen, luiaard, boa constrictor, papagaaien en een heel klein aapje.
De mensen waren erg vriendelijk maar leefden primitief. Ze liepen op blote voeten door het hete zand, bijzonder was het.

Weer de boot in onderweg naar een andere indianenstam, dit keer een paar kilometer verderop de Yuaguas. Deze mensen leven van de visvangst. Ook hier konden we de gebruikelijke souvernirs kopen, kettingen, houtwerk, wapens etc.
Deze mensen hielden een kaaiman als huisdier en wie durfde mocht ermee op de foto.
Deze bezoekjes duurden ongeveer een half uur maar voor ons was dat lang genoeg om onze kleren doorweekt te laten zijn van het zweet.

Opnieuw doorgevaren naar het dorpje Puerto Narino waar we om 1400 aankwamen. Terwijl het hele dorp siesta hield op het heetst van de dag, liep er een kudde Hollanders, onze groep, met de koffers de berg op te zeulen naar het hotel. We hebben ons wat opgefrist en zijn met de boot naar een rustig plekje op de Amazone gevaren waar de gelegenheid was om te zwemmen. Het ademde rust uit.

Tegen zonsondergang zijn we naar een ander deel van de rivier gevaren om zoetwaterdolfijnen te kunnen zien. Dit was zo mooi, met geen pen te beschrijven. Weer terug naar het hotel, gegeten en redelijk geslapen.

In het dorp was alleen stroom van 1700 tot 2300, daarna was het stikdonker. In het hotel kwam een straaltje koud water uit de kraan en onze douche bestond uit een leiding uit de muur zonder douchekop. Het vereiste enige lenigheid om je hele lijf af te spoelen.
Alles had wel een apart sfeertje waar we met zijn allen van genoten.

´s Avonds nog een wandeling door het dorp gemaakt waarbij we veel bekijks hadden van kinderen.
Puerto Narino is een rustig dorp waar alles te voet wordt gedaan, geen auto´s brommers of fietsen.

Vroeg op voor een jungletocht, kledingvoorschrift: licht gekleurde kleding, lange mouwen en goed insmeren tegen muggen en andere prikdieren, broekspijpen in de sokken, m.a.w. bloedheet.

De tocht begon met een ritje naar een reservaat, even buiten Leticia. Bij het uitstappen kreeg iedereen 3 zakken water uitgereikt. We hebben lang in ganzenmars door de jungle gelopen en kregen onderweg uitleg over planten en dieren. Onderwijl zweten, zweten en muggen wegjagen.

Na ongeveer 45 minuten kwamen we bij een hele hoge boom. Hier kon je langs een touw naar een plateau op 40 meter hoogte klimmen waar je een prachtig uitzicht had over de jungle.
Was je uitgekeken dan moest je met een abseiltouw naar een ander plateau in een andere boom verderop op 20 meter hoogte en daarvandaan met een touw loodrecht naar beneden.

Daarna zijn we verder gelopen over bijna onbegaanbare paadjes, boomstammen over beekjes totdat we bij een open plek in het bos kwamen waar een grote hut stond.
Daar was de tafel gedekt met bananenbladeren.
Als lunch stonden er schalen met diverse soorten vis, grote en kleinere, fruit, yuca´s, pannekoeken van maismeel en diverse sauzen.

We hebben daar een tijdje uitgerust, dat was nodig voor iedereen, want het was erg warm. We hebben wel volop genoten.
Ook was er tijd om te kajakken en zwemmen op een beekje. Lopend terug over een zandweg naar de hoofdweg waar de busjes klaarstonden om ons weer naar het hotel te brengen.

Bij het hotel eerst gedoucht, gezwommen, gegeten en toen voldaan naar bed.

´s Morgens vroeg, om 8 uur, opgehaald om af te reizen naar het vliegveld om de rest van de week te verblijven in het Amazonegebied. We vlogen naar Leticia, het drielandenpunt op de grens van Colombia, Brazilie en Peru in het uiterste zuiden van Colombia.

De vlucht duurde 2 uur en de temperatuur is hier te vergelijken met die in Nederland voordat we vertrokken, ± 35°C alleen de luchtvochtigheid is veel hoger. We drinken gemiddeld 2 liter water per persoon per dag.
Vanaf het vliegveld naar het hotel gebracht in colonne. Bij aankomst in het hotel, Decalodge Ticuna, werd alles voor ons geregeld, de bagage naar de kamers gebracht, inschrijven en herbevestigen van de terugreis, 4 augustus.
Hierna in taxi´s gestapt voor een tour in Leticia en de lunch in Brazilie. Omdat Leticia en Tabatinga (Brazilie) aan elkaar zijn gebouwd lijkt het ver weg maar we waren binnen 10 minuten de grens over en twintig minuten later in het restaurant.

Een warm buffet werd ons voorgezet en het smaakte heerlijke. Hierna een museum bezocht en kennis gemaakt met onze junglegidsen Guillermo en Luis.
Zij vertelden ons gedurende de week veel over het gebied, de planten, de dieren en de mensen.
Met iets "luxere" busjes reden we vervolgens naar de haven van Tabatinga. Daar was het een drukte van belang. Meer brommers en kleine motoren dan auto´s. Soms wel hele gezinnen (4 personen) met een kind nog op de arm.

Aan de haven werd de gevangen vis verkocht, verschillende soorten waaronder piranas. Vrouwen verkochten groente en fruit in de hitte.
Een mooi uitzicht over de Amazone en wij hadden veel bekijks.

Tenslotte zijn we verder Brazilie ingegaan naar een uitkijkpunt over de rivier waar we een mooie zonsondergang hebben gezien.

We zijn hierna terug gegaan naar het hotel voor het diner.
Onderweg kwamen we langs een huis waar een jongen in de tuin stond met een slang in zijn hand. De busjes stopten en iedereen die durfde mocht de slang vasthouden, ook Jennifer en Mayerli.
De kinderen hebben ´s avonds nog lekker gezwommen in het zwembad van het hotel. Het was een leuke dag.

Een bijzondere dag vandaag. Om 9.30 werden we opgehaald door Fabein de chauffeur en Gustavo de tolk om deze dag door te brengen in Ubaté, de woonplaats van de biologische moeder en het zusje Dayana met haar vriend Dennis en zoontje David, een half jaar oud, die wij vandaag voor het eerst ontmoeten.
De rit er naar toe duurde 2 uur. Het weer vandaag is prachtig, veel zon en lekker warm.
Bij het adres aangekomen werden we hartelijk ontvangen door de moeder, haar vriendin en haar hondje Niké. Een blij weerzien.

Het nieuws van onze aankomst was als een lopend vuurtje door het dorp gegaan, want binnen de kortste tijd kwam de ene vriendin na de andere vriend binnen. In totaal verschenen er 33 personen, ja jullie lezen dit goed!
Haar beste vriendin, die een paar huizen verder woont, had haar huis als ontvangstruimte beschikbaar gesteld. Wij kregen daar een warm onthaal.
Daar kregen we ook de lunch aangeboden die bestond uit een aantal streekgerechten.

Tijdens de lucht kwam Dayana binnen met haar kind. Zij was erg blij eindelijk haar zussen te leren kennen. Zij vertelde dar haar leven nu compleet was. Naar ons toe was zij heel hartelijk. Qua uiterlijk is zij een mix van Jennifer en Mayerli alleen wat lichter van huidskleur. Haar kindje is een plaatje.
Na de lunch met een gedeelte van de club mensen een stadswandeling gemaakt want zij wilden ons de kerk laten zien. Dat was inderdaad een bezienswaardigheid. Hierna voerde de wandeling naar het huisje van Dayana.

Het huisje was klein en kaal. Aan de voorzijde heeft ze een winkeltje in babykleren en bijouterie.
Ons taxibusje was naar de kerk gereden en bracht ons, met 17 mensen erin, naar een bergtop aan de rand van de stad, waarop een kapelletje stond. Vanaf dit punt hadden een prachtig uitzicht over de stad en verre omgeving.

Het was onze bedoeling om hierna afscheid te nemen en de terugreis aan te vangen, maar dat liep even anders.
Bij het huis van de vriendin aangekomen bleek dat met een complete barbequemaaltijd had voorbereid. We konden dus niet zomaar weg. Met het huis vol genoten van een maaltijd met een flinke hoeveelheid vlees (echt Colombiaans) salades en fruit.
Toen was het toch echt tijd om afscheid te nemen. Dit nam een hele tijd in beslag en uiteindelijk werden we door iedereen uitgezwaaid, met tranen in de ogen.
Het was een hartverwarmende dag.

Villa de Leyva

Villa de Leyva bevindt zich zo'n 100 kilometer ten noordoosten van Bogotá. Smalle straten, met aan beide kanten witte huizen met daken van oranje stenen, omgeven door heuvels. Het dorpje is een charmante plek om wat tijd door te brengen.
Het plein van Villa de Leyva is een van de grootste stenen pleinen in Zuid-Amerika. Hosteria del Molino is omgebouwd tot een hotel volgepakt met antiek. Je kunt ook de geboorteplaats bezoeken van Antonio Ricaute en het huis, waar Antonio Nariño woonde. De laatste vertaalde de 'Rights of Man' in het Spaans en beiden waren belangrijke personen in de Onafhankelijkheidsbeweging.

We hebben goed geslapen en werden gewekt door hanen en zwerfhonden. Om 8 uur vorstelijk ontbeten en genoten in de tuin van een stralende dag met veel zon.
We hebben de weekmarkt bezocht. Bewoners uit de hele regio komen naar de weekmarkt om zelf gemaakte of verbouwde zaken te verkopen en andere goederen in te kopen w.o. fruit, groenten, vlees, kleding en vee. Varkens en paarden.
Om 1200 uur de terugreis aangevangen met een tussenstop in het schilderachtige dorpje Raquira. Hier hebben we souvenirs ingeslagen want het is de ene souvenirwinkel naast de andere. Om 1500 uur de reis hervat richting Bogotá. We zijn om 1900 uur gestopt bij discotheek/restaurant Andres Carnde de Res in Chia, een voorstadje van Bogotá. Dit is en hele grote en chique discotheek waar de yuppen van Bogotá gaan eten en dansen op zaterdagavond. De jongelui hebben de Merengue en Sala gedanst. Omdat er 2 mensen uit de groep jarig waren zijn die nog extra in het zonnetje gezet. Het was erg druk en erg gezellig. Om 2400 waren we moe maar tevreden terug in het hotel.

Vandaag vertrokken we met slecht weer, ca. 10C, en regen richting Villa de Leyva. We zijn onderweg gestopt bij "Hogar Monserrate", een kindertehuis voor opvang van straatkinderen uit Bogotá. Dit tehuis wordt onderseunt door Wereldkinderen en onze reisbegeleidster Wil Groot is daarvan de contactpersoon. Het bezoek was erg indrukwekkend en je zou de kinderen zo mee willen nemen naar Nederland.

Hogar Monserrate

Vijftig kilometer ten noorden van de hoofdstad van Colombia, Bogota, ligt dit tehuis voor een zeventigtal straatjongens. De kinderen komen uit de sloppenwijken van Bogota. Om de band met hun vaak heel nare historie te breken is deze afstand heel goed.
In dit plaatsje, Choconta, wordt het tehuis ‘Hogar Monserrate’ geleid door zusters van de Mexicaanse orde van ‘Siervas del Sagrado Corazón de Jesus y de los Pobres. Het ligt op een mooi terrein dat glooiend afloopt naar een meer gevormd door de rivier Sisga. Op het terrein staan uiterst eenvoudige gebouwen met slaapzalen voor de jongens, leslokalen, een ziekenzaal kleedkamer, eetzaal, keuken en een kapel. Met steun van de Nederlandse Ambassade werden onlangs nog de douches en toiletten verbouwd. Een ondernemer uit Bogota heeft een sportterreintje geschonken. Het lagere schooltje op het terrein wordt als openbare school ook nog eens bezocht door een zestigtal kinderen uit de omgeving. De Colombiaanse overheid betaalt de leerkrachten. Een van de doelstellingen is de jongens op een of ander moment weer met hun familie te verenigen. Dat duurt vaak heel lang, maar uiteindelijk lukt dat voor het overgrote deel. De meeste jongens uit het tehuis leven met de vraag waarom zij wel en hun zusjes niet in zo’n tehuis kunnen komen. De meisjes hebben daarbij nog eens extra bescherming nodig vanwege het grote risico in de kinderprostitutie te worden gedwongen. Tot op heden was daar eigenlijk geen financiële ruimte voor. De Personeelsfederatie Korps Landelijke Politiediensten in Nederland kent nu een driehonderd leden die maandelijks bijdragen en dit aantal zal naar zevenhondervijftig gaan groeien.Allen schenken dit uit hun eigen salaris. Met deze bijdragen zullen het grootste deel van de kosten van voeding gedekt kunnen worden van het jongenstehuis maar ook van een te bouwen meisjesinternaat. De zusters willen nu graag zo’n tehuis voor meisjes bouwen en ze kunnen voor de begeleiding van de op te nemen meisjes zorgen.
Dankzij de bijdragen van de leden van het Korps Landelijke Politiediensten zullen ook de dagelijkse uitgaven voor hen gedekt kunnen worden. Een eigen plek om het tehuis te bouwen, niet te dicht bij dat van de jongens, is ook voorhanden. Wat ontbreekt zijn de financiële middelen om het tehuis ook feitelijk neer te kunnen zetten.

De volgende stop op weg naar Villa de Leyva was Puente de Boyaca. Dit is een oude brug waar de laatste veldslag werd uitgevochten tussen de Zuid-Amerikanen en de Spanjaarden, 7 augustus 1819, onder leiding van Simon Bolivar. Deze brug symboliseert de vrijheidsstrijd van Zuid Amerika.

Na een lange en vermoeiende reis van ca 5 uur over hobbelige wegen dwars over de hoogvlakte kwamen we tegen de avond aan in Villa de Leyva. We hebben 's avonds wat gedronken en foto's gemaakt op het plein waarvan we in de gang een poster hebben hangen. Het dorpje telt 4000 inwonders en ligt op 2183 meter hoogte in de Andes. De nacht branchten we door in een romantische kamer.

Deze dag stond een bezoek aan het kindertehuis CRAN op het programma waar we om 10.00 aankwamen.

Er werd ons verteld over de huidige werkwijze, de projecten en de kinderen in het kindertehuis.
Ieder gezin kreeg de gelegenheid om samen met de directrice het dossier door te nemen en vragen te stellen.
Voor Jennifer en Mayerli betekende dat de vondst van een zeer jeugdige pasfoto die zij ook meekregen.
Na een rondleiding door het kindertehuis reden we weer naar het hotel waar we rond 1300 uur arriveerden.

De rest van de dag hadden ter eigen besteding om bij te komen van alle indrukken van de afgelopen dagen. Het was een fijne dag.